1550-ല് നേപ്പിള്സിലെ അബ്രൂസ്സോയിലെ ബച്ചിയാനിക്കോയിലാണ് വിശുദ്ധ കാമിലുസ് ഡെ ലെല്ലിസ് ജനിക്കുന്നത്. വിശുദ്ധന്റെ ശൈശവത്തില് തന്നെ വിശുദ്ധന് തന്റെ മാതാവിനെ നഷ്ടപ്പെട്ടു. ആറു വര്ഷങ്ങള്ക്ക് ശേഷം പിതാവിനേയും അവന് നഷ്ട്ടമായി. ഒരു യുവാവായിരിക്കെ സൈന്യത്തില് പ്രവേശിക്കുമ്പോള് വിശുദ്ധന് എഴുതുവാനും വായിക്കുവാനും മാത്രമായിരുന്നു അറിയാവുന്നത്. 1574-ല് തന്റെ സൈനീക വിഭാഗം പിരിച്ചു വിടുന്നത് വരെ വെനീഷ്യനിലും പിന്നീട് നിയാപ്പോളീറ്റന് സൈനീക വിഭാഗത്തിലായിരുന്നു സേവനം ചെയ്തിരുന്നത്. ചൂതാട്ടത്തില് അതിയായ താല്പ്പര്യമുണ്ടായിരുന്ന വിശുദ്ധന് പലപ്പോഴും തന്റെ അത്യാവശ്യ സാധനങ്ങള് വരെ ചൂതാട്ടത്തില് നഷ്ടപ്പെടുത്തി.
1575 ഫെബ്രുവരി മാസത്തിലായിരുന്നു ഇത് സംഭവിച്ചത്, അപ്പോള് വിശുദ്ധന് 25 വയസ്സായിരുന്നു പ്രായം. ആ സമയം മുതല് തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ അവസാനം വരെ അനുതാപത്തിലൂന്നിയുള്ള ജീവിതരീതിയായിരുന്നു വിശുദ്ധന് നയിച്ചിരുന്നത്. കപ്പൂച്ചിന് ഫ്രിയാര്സിന്റെ ആശ്രമത്തില് തന്നെ പ്രവേശിപ്പിക്കുവാന് വിശുദ്ധന് അപേക്ഷിച്ചുവെങ്കിലും, വിശുദ്ധന്റെ പാദത്തിലുണ്ടായിരുന്ന ഒരു വൃണം ഒരിക്കലും സുഖപ്പെടുകയില്ല എന്ന് കണ്ടതിനാല് വിശുദ്ധന് അവര് പ്രവേശനം നിഷേധിച്ചു. അതേതുടര്ന്ന് കാമിലുസ് തന്റെ രാജ്യം ഉപേക്ഷിച്ച് റോമിലേക്ക് പോയി. അവിടെ സെന്റ് ജെയിംസ് ആശുപത്രിയില് ചേര്ന്ന് രോഗികളെ പരിചരിക്കുവാന് ആരംഭിച്ചു.
മരണാസന്നരായവര്ക്ക് വിശുദ്ധന് പ്രത്യേക പരിഗണന നല്കി. അവര്ക്ക് ആത്മീയമായ ഉപദേശങ്ങള് നല്കുവാന് വിശുദ്ധന് ഒരിക്കലും മടികാണിച്ചിരുന്നില്ല. എളിമയും, ഭക്തിയുമായിരുന്നു വിശുദ്ധന്റെ ജീവിത രീതി. ഞായറാഴ്ച്ചകളിലും ഒഴിവ് ദിവസങ്ങളിലും വിശുദ്ധന് ദിവ്യകാരുണ്യം സ്വീകരിച്ചു. വിശുദ്ധ ഫിലിപ്പ് നേരിയായിരുന്നു വിശുദ്ധന്റെ കുമ്പസാരകന്. കാമിലുസിന്റെ ഈ കാരുണ്യപ്രവര്ത്തികളും, എളിമയും, ഭക്തിയും അവിടത്തെ മേലധികാരികള് ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു, കുറച്ച് നാളുകള് കഴിഞ്ഞപ്പോള് അവര് വിശുദ്ധനെ ആ ആശുപത്രിയുടെ ഡയറക്ടറായി നിയമിച്ചു.1584-ല് വിശുദ്ധന് വിറ്റ്സണ്ട്ടൈഡിലെ പുരോഹിതനായി നിയമിതനായി.’ഔര് ലേഡീ ഓഫ് മിറാക്കുള’ എന്ന ചാപ്പലിലെ പ്രധാന പുരോഹിതനായി നിയമിതനായതിനാല് വിശുദ്ധന് ആശുപത്രിയിലെ തന്റെ ഡയറക്ടര് പദവി രാജിവെച്ചു. അതേ വര്ഷം അവസാനിക്കുന്നതിനു മുന്പ് തന്നെ വിശുദ്ധന് രോഗികളെ ശുശ്രൂഷിക്കുന്നതിനു വേണ്ടി തന്റെ സ്വന്തം സഭക്ക് അടിത്തറയിട്ടു.
രോഗികള്ക്ക് വേണ്ടി എല്ലാതരത്തിലുള്ള ആത്മീയ സഹായങ്ങളും നല്കുക എന്നതായിരുന്നു വിശുദ്ധന്റെ പുതിയ സഭയുടെ മുഖ്യ ലക്ഷ്യം. അനുതാപത്തെക്കുറിച്ചും, മറ്റുള്ള നന്മകളെക്കുറിച്ചും അവരെ പറഞ്ഞു മനസ്സിലാക്കുക, അവര്ക്ക് വേണ്ടി പ്രാര്ത്ഥിക്കുക മുതലായവ ഇതില് ഉള്പ്പെട്ടിരുന്നു. അതിനാല് വിശുദ്ധന് തന്റെ പുരോഹിതന്മാരെ തയ്യാറാക്കുവാനായി അവര്ക്ക് വായിക്കുവാന് വേണ്ട ഗ്രന്ഥങ്ങള് നല്കുകയും അവരെ പഠിപ്പിക്കുകയും ചെയ്തു. മരണശയ്യയില് കിടക്കുന്നവര്ക്കായിരുന്നു വിശുദ്ധന്റെ മുഖ്യ പരിഗണന. അതിനാല് മരണശയ്യയില് കിടക്കുന്നവര്ക്ക് വേണ്ട എല്ലാ ആത്മീയ സഹായങ്ങളും വിശുദ്ധന് നല്കി. വേണ്ട വിധത്തിലുള്ള അനുതാപത്തോട് കൂടി തങ്ങളുടെ അന്ത്യ കൂദാശകള് സ്വീകരിക്കുവാന് വിശുദ്ധന് അവരെ ഉപദേശിച്ചു. വിശുദ്ധന്റെ പ്രവര്ത്തനങ്ങളില് എല്ലാവരും ആകൃഷ്ടരാവുകയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ പദ്ധതികളെ എല്ലാവരും പ്രശംസിക്കുകയും ചെയ്തു.
ദൈവം വിശുദ്ധനെ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവര്ത്തനങ്ങള്ക്ക് പ്രതിഫലമായി പ്രവചനവരം, അത്ഭുതങ്ങള് പ്രവര്ത്തിക്കുവാനുള്ള കഴിവ് തുടങ്ങിയ നിരവധി സമ്മാനങ്ങളാല് അനുഗ്രഹിച്ചു. 1613-ല് റോമില് വെച്ച് നടന്ന തന്റെ സഭയുടെ അഞ്ചാമത്തെ ജെനറല് ചാപ്റ്ററില് വിശുദ്ധന് പങ്കെടുത്തു. അതിന് ശേഷം തന്റെ സഭയുടെ പുതിയ നായകനൊപ്പം വിവിധ ഭവനങ്ങളും, ആശുപത്രികളും സന്ദര്ശിക്കുവാന് തുടങ്ങി. ഇതിനിടയില് ജെനോവായില് വെച്ച് വിശുദ്ധന് ഗുരുതരമായ രോഗം പിടിപ്പെട്ടു. എന്നാല് പിന്നീട് രോഗം കുറച്ച് ഭേദമായപ്പോള് തന്റെ ആശുപത്രി സന്ദര്ശനങ്ങള് വിശുദ്ധന് പൂര്ത്തിയാക്കി. അധികം താമസിയാതെ അദ്ദേഹം വീണ്ടും രോഗശയ്യയിലായി. കര്ദ്ദിനാള് ജിന്നാസിയോയുടെ കൈകളില് നിന്നുമാണ് വിശുദ്ധന് തന്റെ അന്ത്യകൂദാശകള് സ്വീകരിക്കുന്നത്.
1614 ജൂലൈ 14ന്, വിശുദ്ധന് കര്ത്താവില് അന്ത്യനിദ്രപ്രാപിച്ചു. അപ്പോള് വിശുദ്ധന് 65 വയസ്സ് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ‘സെന്റ് മേരി മഗ്ദലന്’ ദേവാലയത്തിന്റെ അള്ത്താരക്ക് സമീപത്തായാണ് വിശുദ്ധനെ ആദ്യം അടക്കം ചെയ്തത്. എന്നാല് അവിടെ നടന്ന അത്ഭുതങ്ങള് ആധികാരികമായി സ്ഥിരീകരിച്ചു കഴിഞ്ഞ് വിശുദ്ധന്റെ തിരുശേഷിപ്പുകള് അവിടെ നിന്നും എടുത്ത് അള്ത്താരക്ക് കീഴില് സ്ഥാപിച്ചു. 1742-ല് വിശുദ്ധനെ വാഴ്ത്തപ്പെട്ടവനായി പ്രഖ്യാപിച്ചതിനു ശേഷം അവയെ ഒരു ചെറിയ ദേവാലയത്തില് പ്രതിഷ്ടിച്ചു. 1746-ല് ബെനഡിക്ട് പതിനാലാമന് പാപ്പാ കാമിലുസ് ഡെ ലെല്ലിസിനെ വിശുദ്ധനായി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
